Wybuch II wojny światowej przerwał działalność chóru. Rankiem 1 września 1939 r. wojska hitlerowskiego Wehrmachtu dotarły do Łazisk i od tej chwili zamilkła polska pieśń chóralna. Członkowie chóru z narażeniem życia przechowywali sztandar "Echa". Wznowienie działalności chóru, po latach okupacji, nastąpiło już w maju 1945 roku, po powrocie z przymusowych robót dyrygenta Karola Stryi. Pierwszy występ publiczny chóru odbył się już podczas uroczystości Bożego Ciała. Praca w tym okresie była bardzo trudna. Chór nie miał własnej sali do prób i najprostszego sprzętu muzycznego. Brakowało też nut - zbiory przedwojenne ulegały zniszczeniu, a wydawnictwa nie wydawały jeszcze w tym okresie utworów chóralnych. Mimo tych przeszkód próby odbywały się w różnych salach, a najczęściej w budynku Szkoły Podstawowej nr 1. Powiększyła się liczba członków i sympatyków Towarzystwa - pod koniec 1946 roku ogólna liczba wynosiła 290, z tego 121 członków czynnych.

31 marca 1947 chórzyści postanowili własnymi siłami zbudować świetlicę, w której miały się odbywać nie tylko próby chóru, ale również uroczystości i zabawy. W budowie, która trwała tylko 6 miesięcy pomagało całe społeczeństwo Łazisk. Dzięki ofiarności i pomocy fizycznej i finansowej mieszkańców już 5 października odbyła się w nowym domu śpiewaczym pierwsza zabawa ludowa, z której dochód przeznaczono na roboty wykończeniowe. Zaś 26 października we własnej świetlicy odbyła się pierwsza próba chóru. Zgodnie z założeniami oraz w związku z wypaleniem w czasie wojny Domu Ludowego świetlica, mogąc pomieścić 700 osób stała się ośrodkiem życia kulturalnego i społeczno-politycznego miasta. W domu śpiewaczym odbywało się szereg imprez rozrywkowych, akademii, koncertów, występów gościnnych zespołów. Chór "Echo" szeroko otworzył drzwi świetlicy dla wszystkich towarzystw i organizacji. Jednak  przede wszystkim była ona ośrodkiem śpiewaczym.